Bukowy Las

Narty z Nowogrodu.cz1

2012-01-18T01:46:00.000-08:00

Mamy chwilowy atak zimy:) Rok temu wykonałem pierwszą parę nart dla otrzaskania z tematem.
Nie była to konkretna replika zabytku lecz próba dobrania odpowiednich narzędzi.
Tym razem na warsztat wziąłem jeden z zabytków z Nowogrodu.

Zabytek drugi od góry.

Dość szybko udało mi się dobrać komplet narzędzi jakich mógł używać wczesnośredniowieczny cieśla/stolarz.Mianowicie są to:

-siekiera (użyłem franciski)

-proste ciosło

-wypukłe ciosło

-dłuto

-prosty ośnik

Faktyczne minimum to siekiera ,ośnik oraz gięte ciosło.

Deska została pomalowana bejcą aby lepiej było widać poszczególne elementy narty.

Dość szybko wyprowadziłem pierwszą nartę.Zajęło mi to niecałą godzinę.

Reszta niebawem.

Stary cieśla:)

2011-12-30T07:43:00.000-08:00

Tym razem o rekonstrukcji nieco inaczej.

Rekonstrukcją jest tu proces technologiczny a nie przedmiot.
Przyjąłem zlecenie na trzy metrową drewniana rzeżbe będącą reklama sklepu z artykułami do konserwacji drewna.
Walczę juz z nią kilkanaście dni ...niezły poligon do pracy z ciosłem.
Narzędzie które dostalem swego czasu od Lotgara (budowa łodzi) jest doskonałe.Kupił je na znanej stronie aukcyjnej w "starociach"
Cieśla który zamówił sobie to ciosło mógł mieć podobne przyzwyczajenia i wymagania jak ja:)
Mogę nim zdejmować duże fragmenty drewna ,a także używać go do bardziej precyzyjnych prac.

Powoli narzędzie staje się przedłużeniem ręki.

Tarcza cz.9

2011-11-27T11:38:00.000-08:00

Tarcza została pomalowana farbą uzyskaną z mleka,jaja i sadzy.

Umbo wielkości "dekla od Robura" zamocowałem prowizorycznie i tymczasowo.

Mam nadzieję że Lotgar zamówi sobie replike któregos z umb skandynawskich.

Budowa siodła I t.wschodniego.cz2

2011-11-19T06:00:00.000-08:00

https://picasaweb.google.com/101462176289322298942/BudowaPierwszegoSiodAWschodniegoTypu#

Bonita z rzędem w pełnej krasie.

Siodło bez poduszek i siedziska.Popręgi strzemiona tymczasowo zamocowane.

Tekst i zdjęcia : Jaśmin

Poczet Jaśmina

Wayfarers

Budowa siodła I t.wschodniego.

2011-11-19T05:45:00.000-08:00

Jakis czas temu wpadłem na pomysł ,że zbuduję sobie siodło- wschodniego typu.

Są to poszczególne etapy prac. Jest to moje pierwsze siodło, zatem się nie stresowałem jego wytrzymałością i innymi cechami - służyło do nauki budowy, poznania anatomii, naprężeń i oddziaływania człowieka na poszczególne elementy w trakcie jazdy. Wzorowałem się w budowie na siodłach wschodniego typu: łęki są ustawione na ławkach, co zapewnia większą sztywność konstrukcji. Ławki były profilowane do grzbietu konia i parokrotnie konstrukcja była na zwierzu mierzona, nim przechodziłem do kolejnego etapu prac. Nie jest to także rekonstrukcja określonego siodła z okreslonego punktu czasoprzestrzenii. Na pierwszym teście w Świecinie w sierpniu 2011 pękło na łączeniu łęków. Po wzmocnieniu felernego miejsca pracowało 4 dni na warsztatach konnych - bardzo intensywnie, gdzie na ostatniej godzinie pracy pękł przedni łęk na łączeniu z ławkami wzdłuż słoi.

Tekst i zdjęcia w całości : JAŚMIN

Poczet Jaśmina

Wayferes

Pierwsza przymiarka, łapanie kątów za pomocą drewnowkrętów. Wykorzystane narzędzia do prac: ciosło, długo, młotek, wiertarka, zdzieraki do drewna, ściski stolarskie, ołówek, miarka. Bez szlifierki, imadła, katowników.

Pierwsza przymiarka na grzbiecie.

Spasowanie terlicy z przystulicą i mieczem.

Terlica w trakcie profilowania łęków

Widok od dołu na profilowane ławki

cdn...

Całość tekstu jak i zdjęcia są własnością Jaśmina i tylko za jego zgodą moga być kopiowane.

Żmijowisko.

2011-10-31T02:14:00.000-07:00

Zagospodarowane przez nas miejsce w lesie prudnickim,tzw Żmijowisko znów padło ofiarą wandali i złodziei
.

Tym razem zostały ukradzione drewniane falliczne rzeżby nadające klimatu temu staremu wyrobisku łupka. Nie pierwszy raz złodzieje dali znać o sobie w Żmijowisku.Rok temu ukradziona została pierwsza rzezba ,wtedy przełknęliśmy stratę i zrobiłem dwie kolejne.Małą około 120cm postać ludzką,oraz 3 metrową rzezbe "bóstwa" o dwóch twarzach.Przed wejściem do Żmijowiska ustawiliśmy tablicę z prośbą o poszanowanie tego miejsca.....niestety nic to nie dało.Regularnie sprzątaliśmy teren po niedzielnych turystach.Zdarzało nam się ponownie ustawiać obalone rzeżby,po tym jak spacerowicze robili z nich ławki itp.Mniejsza rzezba została w końcu zabetonowana.Jak się wczoraj okazało nie przeszkodziło to złodziejowi.Beton i kamienie rozbite.Po rzezbach ani śladu. Na terenie Żmijowiska znalazłem piłę płatnice...

przykre....

Tarcza cz.8

2011-10-29T02:02:00.000-07:00

Po oklejeniu płyty tarczy nadszedł czas na okucia.

Naciągnąłem na mokro pas skóry na rant.Zamocowałem go za pomocą skuwek stalowych i gwożdzi.Przy mocowaniu umba okazało się ,że skończyły się nity:( ......pech

W przyszłym tygodniu umbo zostanie przynitowane i pozostanie już tylko malowanie.Jak zwykle na czarno:)
cdn...

Tarcza cz.7

2011-10-28T09:05:00.000-07:00

Prace nad Lotgarową tarczą trwają.

Dziś okleiłem drugą stronę płyty,wyciąłem otwór na dłoń,a także zamocowałem imacz.Miałem dylemat czy użyć imacz krótki czy długi.Zdecydowałem się na długi ,będący dodatkowo wzmocnieniem delikatnej klejonki.
cdn...

Tarcza-oklejanie.

2011-10-27T08:14:00.000-07:00

Zbliża się kolejny marsz pod szyldem Wervolf Camp,więc zabrałem się za dalsze prace nad tarczą Lotgara.

Jak już pisałem wcześniej,z klejonki wyciąłem okrągły kształt przyszłej tarczy.Następnie wziąłem się za szlifowanie płyty .Można to robić za pomocą szlifierki taśmowej,okrągłej nasadki na wiertarkę z papierem ściernym,ręcznie papierem ściernym lub giętym ośnikiem.Wszystko zależy od nas.
Po wyszlifowaniu płyty tarczy dokładnie oglądamy płytę przed oklejeniem płótnem.Poprawiamy wszystkie nierówności.
Następnie nakładam na przyszłą tarczę grubą warstwę kleju ( tu zostawiam wybór ,naturalny czy syntetyk) i obciągam płótno w taki sposób aby zakryć rant.To samo robimy z druga stroną.
Zostawiamy tarczę do wyschnięcia.

cdn...

Wojny skandynawskie-Thorsberg

2011-10-07T22:30:00.000-07:00

W latach 1858-1861 duński archeolog Conrad Engelhardt rozpoczął pionierskie badania wykopaliskowe,które otworzyły nową epokę i ujawniły nowe niezmierzone możliwości studiów nad okresem rzymskim.

W tym czasie program wielkich melioracji w Królestwie Duńskim naruszył przypadkowo jedną z największych tajemnic starożytności-wielkie miejsca ofiarne,kryjace nie tylko tysiące zabytków z okresu rzymskiego,ale również znakomocie zachowane przedmioty wykonane z surowców organicznych.Engelhardt został poinformowany ze w bagnie koło miejscowości Thorsberg ,leżącej w południowej części półwyspu jutlandzkiego ,natrafiono na niezliczone ilości uzbrojenia ,trafnie ocenionego jako pochodzącego z okresu rzymskiego.Bagno w Thorsberg było na tyle kwaśne że zachowały się w nim przedmioty wykonane z drewna,metali kolorowych,skóry i tkanin.W raporcie z wykopalisk opublikowanym juz w roku 1863 Engelhardt mógł pokazać światu w jakich spodniach i koszulach chodzili wojownicy tamtego okresu.

Oczom archeologów ukazały się także drewniane płyty tarcz ,rękojeści mieczy okuwane brązową i srebrną blachą z głowicami toczonymi z kości.Ozdobne pochwy mieczy,okucia pasów wojskowych.Wydobywano także całe drzewca włóczni .Okazało sie że strugano je z wielkim znawstwem balistyki.

Do tego doszły jeszcze elementy uprzęży końskich.Były także absolutne precjoza,unikaty kunsztu metalurgicznego.Jednym z nich była część hełmu zakrywającego twarz wojownika wykonana z żelaza pokryta srebrną blachą.Wycięto w niej otwór w kształcie mocno rozszerzonej litery Y.Na obrzeżach zamarkowano fryzurę z przedziałkiem na środku i równo zaczesanymi do tyłu kosmykami włosów,któe zdobione były na przemian złotą blachą.

Niemal wszystkie ukucia tarcz nosiły ślady celowego niszczenia,nie mające nic wspólnego ze skutkami walki.Broń przed aktem ofiarowania "uśmiercano"To były odkrycia rewolucjonizujące dotychczasowa wiedzę o Starożytności.

Została otwarta archeologiczna puszka Pandory,która za sprawą kolejnych odkryć w bagnach Jutlandii miała dostarczać nie tylko naukowych zdziwień i wzruszeń ,ale stawać się równiez przyczyna miedzynarodowych konfliktów.Dotyczy to kolejnego odkrycia,jakiego dokonano nieopodal miejscowości Nydam we wschodniej Jutlandii ,gdzie w krótce po opisanych wykopaliskach w Thorsberg,odsłonięto w bagnie jeszcze większa sensacje-wielkie dębowe łodzie....ale to już inna historia:)

Tekst za Andrzejem Kokowskim "Starożytna Polska"

Wervolf Camp -pogranicze

2011-09-13T13:03:00.000-07:00

" W Forum Iulii zmarł Adon,który był zarządcą regionu.Po nim przejął księstwo Ferdulf rodem z Ligurii ,człowiek fałszywy i wyniosły.Jego żądza ,by zdobyć sławę przez zwycięstwo nad Słowianami ,przyniosła i jemu i Forujuliańczykom wielkie szkody.
Opłacił on mianowicie niektórych Słowian,ażeby zachęceni w ten sposób wysłali do tejże prowincji wojsko.Tak tez się stało,lecz było to zarazem przyczyna wielkiej ruiny księstwa forojuliańskiego.Rozbójnicy słowiańscy napadli bowiem na pasterzy i pasące się w pobliżu stada owiec,które uprowadzili ze sobą jako łup..." Paweł Diakon " Historia Longobardów.

Podobne okoliczności mogły być tłem dla naszego ostatniego marszu.

Kompletowaliśmy wyposażenie na podstawie zabytków ze stanowiska w Illerup Adal.Celem było sprawdzenie na ile takie minimum sprzętowe jest przydatne wojownikowi i czy wpływa na jego mobilność.
Każdy z nas przedstawił swoja rekonstrukcje wczesnośredniowiecznego wojownika bazując na zabytkach starożytnych ,mniemam że założenia były poprawne.
Udało nam się ustalić że taka ilość sprzętu jaką wzieliśmy ze sobą wystarczyła by na prowadzenie działań rabunkowo-zaczepnych przez dowolny okres czasu w miesiącach ciepłych. Przy założeniu że prowiant zdobywano by na ludności miejscowej a wodę w okolicznych zródłach.

Pas wojskowy z nożem bojowym i krzesiwem.

Illerup Adal .

Proporzec z wilkołakiem.

Torslunda .Olandia

Wypukła tarcza.

2011-09-04T22:54:00.000-07:00

W trakcie przekopywania sie przez zasoby internetu w oko wpadł mi taki blog:

http://my.opera.com/ikca/albums/

Ciekawszy jest jednak od samego blogu zabytek ,jakim jest żelazne umbo:

Zaciekawił mnie także wygląd tarczy jaki uzyskał producent:

Od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie wykonanie tarczy okrągłej -wypukłej (soczewkowej) Mam już pewien pomysł jak ja zbudować,mozliwe że jeszcze w tym roku uda mi sie pierwwszy egzemplarz wykonać.

Monoxyl fotografie.

2011-08-29T09:17:00.000-07:00

Przypadkowo znalezione w sieci:

https://picasaweb.google.com/102847804944202745476/Turniej2728082011GrodByczyna#

Irek i Jarek

Monoxyl 2010/2011 c.d

2011-08-28T01:56:00.000-07:00

Została podjęta decyzja aby obie łodzie powierzyć Andrzejowi "Efendiemu"Kościukowi .Miejscem postoju monoxyli będzie zalew Biskupice-Brzózki pod Byczyną.W ciągu ostatniego weekendu obie łodzie przetransportowano do Polsko Czeskiego Centrum Szkolenia Rycerstwa w Biskupicach pod Byczyną.
Na miejscu zostały zwodowane.
Kilka wniosków:
-pływają :)
-obie łodzie bardzo wywrotne (kwestia wprawy..do sprawdzenia)
-łodzie jednoosobowe
-miejsce wioślarza na wrędze nie na ławce.Tu gdzieś popełniliśmy błąd.Przy zajęciu przez wioślarza ławki rufa się zanuża i łódz bierze wodę.Kwestia ponownego "wybrania" materiału w części rufowej..lub co także jest możlwie oryginał był błędnie wyważony. Obie repliki sa wykonane idealnie w skali 1:1
Zdjęcia z wodowania za dwa tygodnie.

Mała czarna

2011-08-23T02:43:00.000-07:00

Stara topolowa tarcza po konserwacji.

Tak wyglądała przed remontem.Stalowe umbo zamieniłem na dębowe,krótki imacz na długi oraz odświerzyłem malowanie.

Namioty

2011-08-21T10:14:00.000-07:00

Przez całą historię wojskowości przewija się namiot,w różnym kształcie ,wielkości i kolorze.
Od wielkich pawilonów dowódców do lichych płacht BPP. (Biedna Pierdolona Piechota).

W ciągu ostatnich kilku lat wędrowania lub obozowania doszedłem do kilku wniosków.
Nie posiadając taborów , targanie ze sobą jakich kolwiek namiotów jest totalnym idiotyzmem.
Obozując w miesiącach jesienno-zimowych w namiocie bez żródła ciepła jest ...bez sensu.Zwłaszcza że na zewnątrz w większości przypadków płonie ognisko:)
Co zatem?
Współcześnie uzywane w "rekonstrukcji" namioty są zbyt duże do przenoszenia na własnych grzbietach,natomiast zbyt małe aby w nich rozpalić ogień (jak w tipi)
Dobrym więc rozwiązaniem jest użycie płaszczy wojskowych z których można szybko wykonać osłonę od wiatru,deszczu itp.Co więcej ,z kilku płaszczy budujemy całkiem przytulny obóz.

Do wykonania takiego "bieda namiotu" potrzebujemy płaszcza,kilku kamieni,kilku rzemieni,kilku kołków (śledzie) oraz trzy patyki jako stelarz ( zamiast poprzecznego możemy użyć włóczni) .Zamiast włóczni czy drewnianej poprzeczki możemy użyć liny.
Tego typu namioty przewijają się w ikonografi europejskiej przez wieki.Patent jest tak prosty że wykozystanie go przez armie jest rzeczą zupełnie naturalną.
Co więcej użycie płaszcza wełnianego zapewnia komfort odpoczynku.Nieprzemakalność i nieprzepuszczalność wiatru jest tu rzeczą priorytetową...i sprawdza się na pięć.
Po rozmontowaniu "namiotu" nadal używamy go jako płaszcza (część wody strzepujemy z jego zewnętrznej strony) wewnętrzna powinna pozostać sucha.Jeżeli nawet płaszcz jest kompletnie przemoczony,to mokra wełna nie ziębi w porównaniu do lnu czy bawełny.
Poniżej kilka przykładów takich namiotów:

6th century Vienna Genesis manuscript

10th century Psychomachia

15th century

17th century

Kilkakrotnie używałem już tego typu schronienia i naprawdę zdało egzamin.Czy to wyprawa czy impreza stacjonarna-bez znaczenia.

Wervolf Camp 2011r.

2011-08-13T06:28:00.000-07:00

Obóz Wilkołaka to marszobieg nawiązujący do warunków wojny podjazdowej.Próba charakterów,wytrzymałości a także przezwyciężenie własnych słabości.Adeptom ograniczony zostanie sen i dostęp do ognia ,także do ciepłych posiłków.Wervolf Camp to także poligon dla replik broni i wyposażenia. Termin : 09-11.09.2011r.

zdjęcie:M.Piechaczek

Zoomorficzne i antropomorficzne okucia z Martynovki.

2011-08-10T00:43:00.000-07:00

Skarb z Martynovki choć jak badacze sądzą jest jednym z wielu , zawierał jednak wyjątkowe przedmioty o wielokulturowych elementach.Pierwsze wzmianki o skarbie z Martynovki pochodzą z ,, Krótkich Wiadomości” z Kijowa z 1914 r. (Pekarskaja 1994, s.16).
Są w nich informacje o skarbie z V-VI w. odkrytego w departamencie Kijów.Część skarbu przekazał V.V. Murav’ev- Apostol (Pekarskaja 1994, s.16).
Region, w którym znaleziono skarb związany jest z rodziną Poniatowskich. W kolejnych latach ziemie przechodziły w majątek kolejnych właścicieli. Jeden z nich Tereščenko wydał swoją córkę za Murav’eva-Apostola, i w ten sposób Murav’ev-Apostol przejął wieś Martinovkę wraz z ukrytym skarbem (Pekarskaja 1994, s.17).
Część skarbu- określana jako Kiev I zawierała 28 przedmiotów (Pekarskaja 1994, s.1,w 1913 r. do muzeum kijowskiego trafiło kolejnych siedem przedmiotów (Kiev II), wykupionych ze środków muzeum (Pekarskaja 1994, s.1. W dokumentach muzeum nie zapisano informacji o miejscu znalezienia i osobie , od której pochodzą. Trzecia część skarbu przekazana została przez Murav’eva-Apostola w 1914 r. na zarządzeniu głównych właścicieli muzeum (Pekarskaja 1994, s.1. Ten zbiór zawierał 54 przedmioty. Kilka tygodni później do muzeum trafiły kolejne zabytki, które przyjął kustosz Chvojko (Pekarskaja 1994, s.1)

Poza wyżej wymienionymi trzema częściami skarbu (Kiev I, II i III) istnieje jeszcze czwarta część, która w 1912 r. trafiła do Muzeum Brytyjskiego w Londynie (Pekarskaja 1994, s.22). Zawierała ona 23 zabytki. Pierwotnym właścicielem ,jak znajdujemy w dokumentach w Kijowie miał być anonimowy kupiec (Pekarskaja 1994, s.22).
Łącznie skarb zawierał 115 (lub 116) zabytków i fragmenty ok. 108 (Pekarskaja 1994, s.25).Waga całkowita obiektów wynosi 3,3 kg , a zawartość srebra waha się od 20 do 80 % (Pekarskaja 1994, s.25).

Na zabytkach z kolekcji z Kijowa i Londynu przeprowadzono analizę metaloznawczą .Najwięcej srebra zawierały :

a)bizantyjskie naczynia (98-98 %),
b)okucia (męskie), oporządzenie jeździeckie, okucia miecza (90-95%),
c)odlewane okucia (męskie) pasa, miecz i oporządzenia jeździeckiego (60-89 %),
d)odlewane i wykuwane ozdoby kobiece (50 czasami 60 %)
Część znajdująca się w Kijowie to 86 obiektów o zawartości srebra od 16 do 98 %. Są to elementy kobiecego i męskiego ubioru, oporządzenia jeździeckiego, bizantyńskie naczynia i figurki (Pekarskaja 1994, s.2. Całkowita waga to 2,5 kg. Figurki i fibula są pozłacane. Szczególną uwagę badaczy zwróciły figurki antropomorficzne i zoomorficzne. Szmoniewski określa okucia i zapinki z motywami antropo- i zoomorficznymi mianem stylu dnieprzańskiego ( Szmoniewski 2008,s.266).
Figurki antropomorficzne i zoomorficzne mogłyby tworzyć 4 zestawy po 3 elementy (ludzik, 2 zwierzęta) ułożone w 2 pary, stanowiące ozdoby dwóch przeciwległych części jakiegoś przedmiotu (Szymański 1996, s.200).Rosyjscy archeolodzy postrzegają figurkę mężczyzny jako tańczącego Słowianina, a zwierzęta jako szczególnie czczone konie (Szmoniewski 2008,s.281).

Poniżej graficzne wyobrażenie mocowania okuć do odzieży:

Tylko czy jest to poprawna rekonstrukcja? Część skarbu to faktycznie damskie i męskie zapinki.Elementy kobiecych nakryć głowy ,garnitury męskich pasów.

Czy jednak mocowanie tak duzych ( około 8-9cm) srebrnych blaszek do odzieży ma sens?

Skłaniał bym się do dwóch rzeczy:

Nie jest to komplet ,lecz szereg osobnych okuć pasów (np.wojskowych-mieczowych) jak np.w Illerup Adal.

Lub są to okucia paradnych tarcz,które podobnie występowały w wymienionym juz Illerup Adal, czy ewentualnie :Sutton Hoo.Zdaję sobie sprawę że w tym momencie dość luzno podchodze do tego zagadnienia,mimo to korci taka możliwość.Zwłaszcza że zabytki z Martynovki to nie wyposażenie grobowe lecz skarb ukryty w jednym naczyniu.Co daje nam mozliwość własnej interpretacji.

Illerup Adal

Sutton Hoo

Całkiem możliwe jest także ,że poniosła mnie wyobraznia :)

Pomimo wątpliwości czerpałem inspiracje przy malowaniu "Małej Czarnej" właśnie ze skarbu z Martynovki.

Wyobrazcie sobie jak musiała by wyglądać tarcza z wszystkimi srebrnymi okuciami:)))))

Conajmniej jak boska...:))))))))

Tarcze cd.

2011-08-06T09:57:00.000-07:00

Nim napiszę co i jak z Mikołajową nową tarczą ,wrócę do starej.

Z założenia miała to być rekonstrukcja tarczy przeworskiej z Prudnika.Datowanej na IVw.
I była nią...dość krótko:) Kształt i wielkość zapozyczyłem od zabytków Illerup Adal. Zdjęcie pierwsze -oryginał,kolejne to repliki.

Po zmianie umba oraz mocowań desek,Mikołaj uzywał jej jako repliki tarczy młodszej ,odpowiedniej do jego rekonstrukcji.Z biegiem czasu tracza uległa zniszczeniu i po ostatnim usunięciu okóc wygląda tak:

Przypuszczam że udało mi się w końcu wykonać poprawną replikę barbarzyńskiej tarczy.

Idąc tym tropem kolejne tarcze prezentują się tak:

Czutorka -występowanie.

2011-08-01T09:22:00.000-07:00

Czutorka czyli bukłak ceramiczny lub drewniany (zwany inaczej obońką) i jej występowanie.

Robiąc przerwę w pracy nad tarczą postanowiłem napisac coś o przenoszeniu wody.
Nie uzywając plastykowych butelek ludzie teraz jak i przed wiekami mają ten sam problem...w czym przenieść wodę lub inny "ciekawszy" napój? Wymyślono więc fajną i przydatną rzecz.
Czutorkę.
Czyli drewniany lub ceramiczny okrągły lub obły pojemnik na wodę.Zaopatrzony w parę "uszu" i korek.
Co ciekawe,występowanie tych bukłaków jest dość szerokie.Znalezione zabytki pochodzą z zachodniej ,srodkowej i wschodniej części Europy.Co jest dla mnie jeszcze ciekawsze naczynie bardzo podobne (posiadające te same cechy co wypisałem wyżej) występuje także w ......PERU.
Ceramiczne czutorki charakteryzują się tym iz trzymają temperaturę napoju wewnątrz pomio gorąca na zewnątrz.Co daje nam odrobine wygody w terenie.Jeszcze jedna ciekawa rzecz... Kształt oboniek (czutorek) przez wieki praktycznie się nie zmienił.

Rekonstrukcja czutorki ze Stareho Mesta.

Czutorka z Peru.

Czutorka ze Stareho Mesta.(Morawy)

Nowożytna obońka z Zawoji (Polska)

Czutorki z terenów b.ZSSR

Czutorki z Koln i Oberflaht

Czutorka z Oberflaht

Rekonstrukcja czutorki ze Stareho Mesta.

Tarcza c.d

2011-07-25T00:52:00.000-07:00

Kolejnym etapem po wykonaniu klejonki jest natrasowanie kształtu tarczy.
Można to zrobić na kilka sposobów,ja preferuję dwa:
-odrysowanie starej tarczy na nowej klejonce.
-za pomoca listewki o długości srednicy naszej tarczy i ołówka nanoszę obrys na blat.
Skupmy się na drugim sposobie.

Bierzemy listewkę o długości takiej jaka ma byc srednica tarczy.W połowie wbijamy gwóżdż który posłuzy jako "zakotwiczenie" listwy.Z jednej strony listewki nacinamy końcówke w taki sposób aby wszedł w nią ołówek lub zwęglony patyk.Następnie obracamy listewkę wraz z ołówkiem po kręgu przez co powstaje nam idealny okrąg na blacie naszej przyszłej tarczy.
Po natrasowaniu kształtu przystępujemy do wycinania okręgu tarczy.Można to zrobić repliką piły,współczesną piłką ręczną lub wyzynarką.
Następnie za pomoca ośnika,struga ręcznego lub struga elektrycznego uzyskujemy grubość tarczy jaka nas satysfakcjonuje.
Kolej na oklejanie tarczy .....ale to następnym razem.
Kilka uwag:
-narzedzia używane do budowy tarczy nie zmieniły sie radykalnie na przestrzeni wieków.
Piły,ośniki,strugi,siekiery,topory ciesielskie ogólnie nie zmieniły kształtu.Zasada ich działania jest taka sama jak tych z przed 1000 lat.
-technologia wykonania jest REKONSTRUKCJĄ która daje nam odpowiedż jak były budowane tarcze barbarzyńców ( germańskich ,bałtyjskich czy słowiańskich)
-cały proces budowy tarczy rozjaśnia nam dlaczego tarcze były tak tanie (wdłg Pierre Riche
"Życie codzienne w panstwie Karola Wielkiego
w przekładzie Eligii Bąkowskiej)
Ceny broni wdłg w/w przykładu:

miecz 60 denarów;wraz z pochwą 84 denary
hełm 72 denary
pancerz 144 denary
włócznia i tarcza 14 denarów

Gdzie dla porówniania ceny niewolników;

W Italii mężczyzna 144 denary w r.725,170 denarów w r.807.
W Lyonie w tym samym czasie od 240 do 360 denarów.
oraz żywności:
W Pampelunie w r.835 1 wół,1 płaszcz welniany,12 serów były warte 4 solidy i 1 triensa.

Ceny zboża w r.797 wynosiły ;

-owies 2 denary za 1 miare
-jeczmień i orkisz 3 denary
-żyto 4 denary
-pszenica przesiewana 6 denarów
W r.900 w Prum miara żyta kosztuje 2 denary,a w Sens w 868 -7i 0,5 solida czyli 90 denarow.

Ceny chleba w r.797.chleby sa dwufuntowe i za jednego denara mozna dostać;

23 chleby owsiane albo
20 chlebów jęczmiennych albo
15 chlebów zytnich albo
12 chlebów pszennych
ceny żywca ;
1 koziol od 4 do 12 denarów
1 owca od 12 do 15 denarów
1 krowa 14 denarów
1 wół od 24 do 108 denarów
1 byk 72 denary
1 koń od 240 do 360 denarów Cena zależy czy kon jest pociągowy czy bojowy.
1pies podwórzowy 12 denarów

Biorąc pod uwagę łatwość w wykonaniu tarczy ,a także specjalizację w tej dziedzinie co niektórych osobników (szczytnicy),możemy zrozumieć dlaczego ceny tarcz były tak niskie.
Traz troszkę od dzisiejszej strony.
Metr kwadratowy tarcicy struganej i suszonej kosztuje srednio około 50pln.Dodając koszt budowy prasy,klej,płótno....zmieścimy się w 100pln.Natomiast koszt samej sklejki.......:) plus reszta...:)sami wiecie.
Można oczywiście przyczepić sie do koszerności tarcicy....warto wtedy pomysleć o tym że,nim zaczniemy biegac ,nauczmy sie chodzić:)

c.d.n.

Tarcza

2011-07-24T12:00:00.000-07:00

Postanowiłem napisac tego posta w trakcie prac nad budową okrągłej tarczy dla Mikołaja.
Mając już przygotowane deski przyszła kolej na wykonanie klejonki (blatu) z ktorej w kolejnym etapie powstanie płyta tarczy.Do tej pory uzywałem prymitywnej drewnianej "prasy" i klinów.

Heh,,,pod moją nieuwagę budowlańcy którzy pracowali przy ociepleniu domu rozebrali ją i uzyli na jakims etapie robót:(
Trzeba było szybko cos zmontować.
Pozbierałem odpady z mojego warsztatu i za pomocą wkrętów zbudowałęm zamiennik prasy.
Mimo zastosowania naprawdę szmelcowatych resztek -prasa zadziałała jak trzeba i powstała klejonka z której następnie wykonam tarczę.
.......
Dość długo zastanawiałem się jak "starożytni" budowali swoje tarcze,tzn czym i w jaki sposób łączyli deski.
Moje pierwsze kroki kierowałem ku łączeniom za pomocą kołków ( co też było prawidłowe) ,następnie badając tarcze skandynawskie pochyliłem się na łączeniach za pomocą kleju i klinów.

Okucia pasów.

2011-07-12T15:38:00.000-07:00

Znane,wybajerowane..ogólnie dostępne.Nie mogłem sie jednak powstrzymać ,aby ich tutaj nie zamieścić:)

Monoxyl 2010/2011-Wervolf Camp 2011

2011-07-05T13:36:00.000-07:00

Ostatnimi czasy odbiegliśmy od tego co faktycznie nas cieszyło.

Gdzieś z tyłu pozostał blask zimowego ogniska i nieskrępowane wędrowanie. Pochłonęła nas szara rzeczywistość… mogło by się tak wydawać. Wyciągając nauki z doświadczeń jakie nas spotkały w ciągu ostatnich dwóch lat rozpoczęliśmy proces powrotu do korzeni. Zaowocowało to dwoma projektami:

„Monoxyl 2011” oraz „Wervolf Camp”. Oba zamierzenia realizowane w bardzo małym gronie osób związanych z Wayfarers. Oba nastawione na jak najwierniejsze odtworzenie pewnych aspektów życia wojowników wieków ciemnych. Monoxyl to zmierzenie się z żywiołem wody, a Wervolf Camp z własnymi słabościami.

Celem projektu „Monoxyl” jest wykonanie i przetestowanie dwóch replik łodzi jednopiennych w warunkach naturalnych. Pierwsza część projektu została wykonana, teraz pora na drugą. W ciągu kilku najbliższych dni wyklaruje się trasa wyprawy i zadania do wykonania w trakcie jej trwania.

Czym za tym jest „Wervolf Camp”? Ten projekt to zmierzenie się z własnymi demonami i słabościami. Dehumanizacja siebie jako próba przejścia w świat pierwotnej natury.

Gdy srokom mało...zausznice i kolczyki(?)

2011-06-30T09:03:00.000-07:00

Coś dla srok:)

2011-06-29T11:53:00.000-07:00

Gombiki....zagadką jest nadal w jaki sposób spinano nimi szaty.Występują w inwentarzach grobowych w górnych częściach szkieletów-na obojczykach i w okolicach żuchwy.Tak u mężczyzn jak i kobiet. Na dzień dzisiejszy mozna przyjąć taki wariant jak zaproponował Vana w Swiecie Dawnych Słowian. Zastanawiając się nad poprawnością tej rekonstrukcji zapraszam do obejżenia błyskotek:)

Bizantyjski chlamys z Antinoe.

2011-06-12T09:58:00.000-07:00

Natknąłem się na taką informacje w internecie:
Chlamys z Antinoe

Płaszcz z Antinoe jest wycięty z jednego kawałka materiału w kształcie owalnym .
Wykonany został z żółto-beżowej wełny z ozdobnymi prostokątnymi łatami zwane tavlia (tablia; l. poj. tavlion / tablion), z zielonej wełny bez wzoru .

Płaszcz został znaleziony przez Alberta Gayet w 1897r.Wydatowano go na VIw.n.e. Niestety tkanina nie została należycie zabezpieczona i dopiero w 1992r w związku z wystawą w Musee Historiqe de Tissus chlamys został poddany renowacji.

Dlaczego taki kształt?

Owal złożony na pół chronił przed zimnem podwójną warstwą wełny dodatkowo spięty na ramieniu ładnie się układał i eksponował tabliony.

Ilustracje moje.

Żródło:

http://barhus.org/chlamys.html

Rekonstrukcja podstawowego wyposażenia wojownika morawskiego na podstawie znalezisk archeologicznych z Mikulczic,Stareho Mesta i Hradca.

2011-05-26T10:51:00.000-07:00

Replika męskich podwiązek ze Stěbořic.II połowa IXw-początek Xw.

2011-04-13T01:07:00.000-07:00

Stěbořice – wieś gminna w Czechach, w kraju morawsko-śląskim, w powiecie opawskim.

Części metalowe podwiazek zostały wykonane wdłg.opisu zamieszczonego w publikacji p.Edelgardy Foltyn pt : "Podstawy gospodarcze wczesnosredniowiecznej społeczności plemiennej na Górnym Śląsku"
W kurhanie nr.6 zabytki leżaly przy kolanach;zachowały sie resztki rzemyka,przewleczki,male okucie końcówki rzemyka;ponadto:2 ostrogi,1 nóż,4 grociki strzał,4 skalki do krzesiw.

Zabawa z drewnem i gliną.

2011-04-12T11:55:00.000-07:00

Oryginały i repliki zabytków z Mikulczic (łyzki) i Płaskowyżu Głubczyckiego (ceramika)

Kopia zabawki dziecięcej z Nowogrodu datowanej na XIIw.Potraktowałem zabytek jednak dość swobodnie,raczej jak inspiracje.

Repliki sań z Opola (Polska Południowa) i z Babajić pow.Valjevo.Serbja północna.

2011-04-08T10:51:00.000-07:00

Wstyd się przyznać...mieszkamy 50km od Opola,pracujemy pod Opolem lub w Opolu,a nikt z nas nie widział tych sań na własne oczy.Tak to juz bywa że rzeczy które mamy pod bokiem czekają na swoja kolej....bo są pod bokiem i mogą poczekać:)Nie wiem nawet czy te sanki znajdują się w opolskim muzeum:(...no wstyd....to wszystko mamy zamiar nadrobić w tym roku.W kazdym razie..na podstawie dostepnych zdjęć zabytku wykonałem jego replikę.Efekt widoczny na zdjęciu.Drewno uzyte do budowy: buczyna.

Replika sań z Opola XIIw.

Nowozytne sanie z Serbii.

Pospolicie sanie Słowian:Chorwatów,Serbów oraz Bułgarów-podobnie zreszta jak i wielu niesłowiańskich ludów Europy oraz Azji składają się z następujacych zasadniczych części;1)dwu plóz,czy płozów.wzgl sanic,2) dwu lub kilku par stramów oraz3) dwu lub kilku nasadów vel gnatów łączących stramy a za ich posrednictwem i płozy.Tylko w niektórych okolicach Słowiańszyzny (północny wschód rdzennej Polski i przyległa cząstka Bialorusi) stramy stanowią jedną całość z nasadami.W niektórych regionach w nasady bywają zwykle założone kłonice.

Łączenia stramu i nasadu na wpust i pióro.Bez użycia wkrętów,gwozdzi i kołków. Materiał: drewno dębowe (płozy,stramy,nasady),bukowe (kłonice)

"Buków-Bukowiec-Buchwaltdorph"

2011-04-05T12:18:00.000-07:00

"Buków-Bukowiec-Buchwaltdorph"

To wstępna propozycja nazwy projektu roboczo nazywanego "Osadą" w Niemysłowicach. Osada jako zalążek wsi tematycznej. Podniesienie atrakcyjności turystycznej regionu. Tworzenie miejsc pracy dla mieszkańców wsi.

Wieś tematyczna.

Wieś tematyczna to jedna z metod ożywiania gospodarki wsi. Można ją stosować w większości wsi, nawet tam gdzie "nie ma nic ciekawego". Tworzenie wsi tematycznej to sposób na wypłyniecie na szersze wody, na znajdowanie nowych sposobów zarabiania w warunkach gospodarki opartej na wiedzy i globalizacji. Wadą tego rozwiązania jest to, że zbyt daleko odbiega od przyzwyczajeń. Stąd, nie pieniądze a bariery związane z myśleniem są główną przeszkodą w jego wprowadzaniu. Tworzenie wsi tematycznej dotyczy całej wsi, pobudza aktywność jej mieszkańców i daje nadzieję na poprawę losu. Z drugiej jednak strony zaburza istniejące układy, naraża na śmieszność, budzi lęki i obawy – Co będzie jak się nie uda, co powiedzą sąsiedzi? Wieś tematyczna jest wsią, która ma własny, jedyny w swoim rodzaju, pomysł na rozwój. Wokół niego tworzone są sposoby na zarabianie. Pomysł ten jest jednak trochę innej natury niż do tej pory stosowane. Nie chodzi tu o nowy rodzaj upraw polowych, ogrodnictwo, czy hodowlę, nie chodzi też o patent na produkcję. To dalej jest oczywiście ważne, jednak we wsi tematycznej pomysły są nieco dziwniejsze. Kilka przykładów: Mała, peryferyjna, wieś Armschlag w Austrii ożywiła się społecznie i gospodarczo dzięki specjalizacji w uprawie maku i jego wielokierunkowym wykorzystaniu. Szansą rozwoju Sierakowa Sławieńskiego (zachodniopomorskie) jest zabawa w hobbitów. Wylatowo (kujawsko – pomorskie) stało się znane w Polsce i w świecie dzięki kręgom wygniecionym w zbożu. Twierdzi się, że zrobili je kosmici. Stąd pomysł, aby zarabiać na wszystkim, co związane z UFO. Wieś Bovenistier w Belgii odniosła sukces dzięki nazwaniu się wioską chleba i zajęciu się nim na wiele różnych sposobów. Tworzenie wsi tematycznej nie jest celem samym w sobie. Chodzi o coś więcej. Budując taką wieś lub coś na jej kształt, zaczynamy inaczej myśleć o sobie, o swojej rodzinie, sąsiadach, o miejscu, w którym mieszkamy. Zmieniamy okulary, przez które patrzyliśmy na świat, jak zaklęci w kamień rycerze budzimy się z uśpienia. Okazuje się, że możemy mieć marzenia, że mamy wiedzę, że potrafimy, że nie wszystko zależy od kogoś z Warszawy, gminy, województwa, że nie musimy czekać na inwestora, na urzędy pracy, na pieniądze z Unii Europejskiej. Nagle okazuje się, że potrafimy marzyć, współpracować, uczyć się, a nasza wieś staje się dobrym miejscem. Pojawiają się nowe możliwości, których przedtem nie widzieliśmy, nie przeczuwaliśmy. Wieś tematyczna nie jest rozwiązaniem uniwersalnym. Jest kolejną próbą, szukaniem sposobu i mimo wszystko eksperymentowaniem. Takich wsi jest jeszcze niewiele. To źle, bo trudniej się odważyć na przekształcenie swojej wsi. To dobrze, bo jest jeszcze dużo do zrobienia i do zdobycia! Twórcom wsi tematycznych najbardziej trzeba marzeń, szerszego spojrzenia, łączenia różnych zjawisk, zdarzeń i informacji, na pozór bardzo odległych. Ta odległość zastanawia, przeszkadza, napawa lękiem, ale jednocześnie dziwi, zaskakuje, daje zastrzyk energii, tworzy napięcie twórcze, jest paliwem dla wyobraźni. Tematem naszej wsi ma być replika wczesnośredniowiecznej –słowiańskiej osady.

- Warsztaty archeologii doświadczalnej.

Archeologia eksperymentalna (inaczej: archeologia doświadczalna), to jedna z metod badawczych z dziedziny archeologii. Jej celem jest stworzenie materiału porównawczego pomocnego w interpretowaniu materiału źródłowego pozyskanego w toku badań przeprowadzonych metodą wykopaliskową. Podczas doświadczenia istotne są czerpane z niego informacje, nie zaś wykonane obiekty czy artefakty. Metody tej używa się głownie podczas prac nad oszacowaniem nakładu pracy, rekonstrukcją narzędzi na podstawie np. śladów przez nie pozostawionych, oraz próbami przypisania funkcji nieznanym przedmiotom. W Polsce z powodu braku zainteresowania ze strony środowiska naukowego, oraz w związku z atakami metodologów archeologii na podstawy koncepcji tej metody, archeologia eksperymentalna nie jest uznawana za metodę naukową a wnioski są traktowane jako niczym nie poparte spekulacje o charakterze popularyzatorskim. Odbiciem tego stosunku są imprezy masowe organizowane przez polskie muzea, zresztą festyniarski charakter działania połączony ze sporadycznie prowadzonymi pracami naukowymi przez kadrę o niewielkich z reguły praktycznych podstawach jest najsłabszym ogniwem archeologii eksperymentu i podstawową płaszczyzną z której się podważa jej naukowość. Nabywając doświadczenie w trakcie spotkań Wayfarers postanowiliśmy ten stan rzeczy zmienić. Każde nasze spotkanie czy marsz jest doświadczeniem będącym archeologią eksperymentalną w zachodnim znaczeniu tego słowa. Dobrym przykładem ośrodka prowadzącego tego typu działalność jest starożytna farma w Butser w stanie Hampshire w Wielkiej Brytanii. Znajduje się tu działająca replika farmy z epoki żelaza, w której prowadzone są doświadczenia dotyczące uprawy roślin w prehistorii, polowań na zwierzęta czy wytwórstwa. Innym ważnym ośrodkiem jest Centrum Doświadczalne w Lejre w Danii. W podobny sposób powinna działać osada w Niemysłowicach.

Monoxyl 2010 ciąg dalszy.Wiosła

2011-03-31T12:50:00.000-07:00

W tym poście sukcesywnie bedę opisywał proces powstania wioseł:) Do wykonania repliki wybrałem zabytki z Mikulczic.

Monoxyl 2010/2011

2011-03-26T02:33:00.000-07:00

Latem zeszłego roku rozpoczelismy budowe dwóch replik łodzi jednopiennych,bazując na
publikacji :

"Studia nad łodziami jednopiennymi z obszaru Polski"
Waldemar Ossowski."
Jako wzór posluzyla łódz jednopienna t.Grzybowo. Dwie rzeczy niezgodne z oryginałem.
Rodzaj drewna ,oryginał -dąb,replika-świerk (jak w łodzi z Biskupina) Oryginal wydarty z pnia,replika przetarta. Używalismy tylko prostych narzędzi ciesielskich t.ciosła,cieślice,siekiery i dłuta.Całość prac wykonana ręcznie.Latem udało nam się w ciągu trzech dni zbudować jedna łódz gotową do wodowania,drugą skonczyłem dzisiaj.Pozostało zakonserwować kadłuby,zamontować ławki i dorobić wiosła.Przy budowie łodzi udział wzieli:Wiesław Mileńko,Mikołaj Łukasiewicz,Ireneusz Biernacki,Artur Łaski,Aleksandra Nikbor,Bartosz Głuszczak oraz Artur Biernacki.

Buchelsdorff

2011-03-24T22:06:00.001-07:00

Pragnę w tym poscie przedstawić dzieje wsi Niemyslowice.Dalszy los strony powięconej Niemyslowicom jest mi bliżej nie znany,więc tutaj posklejam kilka znanym mi faktów.

Pierwsza wzmiankę o wsi Niemysłowice znajdziemy w „Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis”, czyli „Księdze uposażeń biskupów wrocławskich” pod datą 1305r.
W „Księdze” zanotowano wieś pod nazwą „Nemislovitz Buchwaltdorph”.

Pierwsza jej część wywodzi się od imienia „Niemysła”, zapewne zasadźcy i założyciela wsi, natomiast drugą łączy się z faktem osadzenia wsi w lasach bukowych, które wymagały wykarczowania, i stąd nowi osadnicy, zapewne w większości Niemcy, nazwali ją Buchwalstdorph, co przetłumaczyć można jako „Buków”, „Bukowiec”.

W średniowieczu zapewne używano obu tych nazw – „Niemysłowice Bukowiec”, ale z czasem pozostała tylko ta druga. Kolejne informacje o nazwie wsi znajdziemy pod datami:
1401 r. „Gut Buchelsdorf”
1484 „Buchsdorf”
1586 „Buchelsdorff”
1605 „Puchelssdorff”
1679 „villa Buchelsdorf”
1743, 1778 „Buchelsdorff”
1784, 1845, 1864, 1886, 1941 „Buchelsdorf”.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej władze polskie zdecydowały o powrocie do pierwotnej nazwy o nieco zmienionej formie „Niemyslowice"

Magdalena z Wrbna - Fundatorka koscioła świętej Anny w Niemysłowicach

O Jerzym niewiele wiadomo, za to o jego żonie i fundatorce kościoła w Niemysłowicach dowiadujemy się z dzieła wydanego w 1577 r. w Zgorzelcu przez Ambrożego Fritcha, a napisanego przez pastora z Rudziczki Thomasa Tranhöltznera pod bardzo długim tytułem: „Sztuka umierania, czyli krótkie lecz wyczerpujące - a oparte na Piśmie Świętym - sprawozdanie, jak człowiek na śmierć szczęśliwą gotować się winien, napisana przez Tomasza Thanhöltznera, proboszcza Rudziczki i Mieszkowic. W załączeniu mowa pogrzebowa, którą on wygłosił przy pogrzebie szlachetnie urodzonej pani Magdaleny z domu Kannenwulf, dziedziczki majątków w Wierzbcu, Łące Prudnickiej i Niemysłowicach. Ona to swym życiem dała wzór jak należy gotować się na śmierć i naukę tą praktykować, czego byliśmy naocznymi świadkami. Dan w Rudziczce w 1576 roku”.

Z tej książki dowiadujemy się, że Magdalenia urodziła się około 1514 roku w Turyngii. Jej ojciec pochodził ze starego i znanego rodu von Kunnenwulf, matka z kolei z domu Bendorff z Miśni. W wieku 9 lat została oddana pod opiekę wujowi Jerzemu Bendorff, który osiedlił się na Śląsku. Zajmowała się jego domem. W wieku 20 lat poślubiła hrabiego Jerzego z Wrbna. Podczas jedenastoletniego małżeństwa urodziła siedmioro dzieci, z czego przeżyło pięcioro. W 1545 roku umarł Jerzy i przez kolejne 28 lat pozostała ona wdową, zajmującą się wychowaniem dzieci i zarządzającą majątkiem. W dniu 25 maja 1574 roku doznała „udaru mózgu” i po półrocznej chorobie zmarła 22 listopada. Została pochowana w krypcie ufundowanego przez siebie w 1568 roku kościoła w Niemysłowicach obok męża Jerzego i syna Stefana ( zmarł w wieku 25 lat).

W roku 1938 podczas remontu kościoła i budowy piwnicy pod centralne ogrzewanie pod zakrystią odkryto pozostałości ciał Magdaleny, Jerzego i Stefana. Przeniesiono je do nowego grobu mieszczącego się po prawej stronie, tuż przy bramie wejściowej na cmentarz. Na nagrobku ufundowano płytę z czarnego marmuru. Niestety, została ona skradziona w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

O Magdalenie pastor z Rudziczki pisał, że była bardzo pobożna. Nigdy nie opuszczała nabożeństw, codziennie się pilnie modliła i studiowała Pismo Święte, często przystępowała do sakramentu pokuty i Komunii Świętej. Jej poddani mówili, że była „władczynią srogą aniżeli łaskawą”. Jej surowość odnosiła się jednak do „bezbożników, klnących, próżniaków, pijaków i nieposłusznych”. Na dowód przytacza historię mówiącą o tym, że kiedy wracała z kościoła do domu, zatrzymywała swoich poddanych i żądała od nich wytłumaczenia, dlaczego nie uczestniczyli w niedzielnych i świątecznych nabożeństwach. Jednym ze sposobów udowodnienia winy było żądanie zdania relacji z kazania. Jeśli wina została przez nią udowodniona, karała takiego „bezbożnika” kilkugodzinnym aresztem. Dbała również o ludzi biednych wspierając ich finansowo, założyła „domową aptekę”, rozdając darmowo leki potrzebującym i ubogim.

Najbardziej chwali pastor jej starania związane z budową nowej świątyni we wsi. Czytamy: „Kazała zburzyć z gruntu stary, walący się i zbyt ciasny kościół, a zbudować nowy, piękny i na własny koszt. Budowa tegoż kościoła, jak sama o tym zapewniała, pochłonęła sumę 400 talarów. W tym kościele czuła się nadzwyczaj dobrze, a ze szczególną radością wsłuchiwała się w głoszone tam słowo boże, pragnęła też w nim spocząć obok męża i syna. Podczas ostatniej choroby kazała się raz jeszcze zanieść do kościoła, gdzie pilnie wpatrywała się we wszystkie obrazy, nagrobki i groby, a w końcu wobec sługi swego wyraziła życzenie, by po śmierci w nim spocząć jako swej komnacie sypialnej”.
Dzwon
Obok kościoła Magdalena ufundowała w 1570 r. i dzwon . Nosił on napis: „W imię Trójcy Przenajświętszej - ja Magdalena z domu Kannenwurf, właścicielka Niemysłowic, obecnie pani z Wierzbca i Łąki Prudnickiej dzwon ten ufundowałam na koszt własny, ku chwale Bożej i wiecznej pamiątce – 1570”.

Pastorzy
O architekcie i budowniczym niemysłowickiej świątyni nic nie wiadomo. Pastorem był wówczas Filip Thimez Barudt, kronikarzem Seydell Grimma z Miśni. Świątynia w Niemysłowicach była pod opieką protestantów aż do czasu wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Do tego czasu w kronikach zapisali się pastorzy: Siegmund Erich pełniący tę funkcje przez 39 lat (1585-1624). Został pochowany w Niemysłowicach oraz George Riese (1624-1629). Założyli oni kroniki kościelne: metryki chrztu od 1556 oraz zgonów od 1615 roku.

W tym czasie do niemysłowickiej parafii zostały wcielone dwie „kolonie” – Achthuben, czyli Włóczno stanowiące dziś część Szybowic oraz Siebenhuben, czyli Włókno, dziś część Rudziczki. Po śmierci Magdaleny Niemysłowicami zarządzali jej trzej synowie: Albrecht, Ignazy i Stephan.

W dniu 1 maja 1591 roku odsprzedali oni Niemysłowice i pozostałe dobra (Łąka Prudnicka, Moszczanka) Joachimowi Mettich von Tschetschaw za cenę 26 300 guldenów. Beata Lutogniewska pokusiła się o przeliczenie tej kwoty na dzisiejsze czasy. Jeden gulden ważył ok. 24 gramów złota, co po przemnożeniu dało wagę ok. 630 kilogramów złota. Biorąc pod uwagę współczesną cenę złota wyjdzie nam kwota ok. 26 milionów złotych (!). Pozostaje pytanie, ile z tej kwoty warte byłyby Niemysłowice ? Na pewno sporo.

Z chwilą kupna Niemysłowic Mettichowie stali się patronami kościoła. Mieli obowiązek materialnie wspierać parafię, w zamian za to mogli biskupowi przedstawiać kandydatów na tutejszych proboszczów. Ich ród został doceniony przez władców Austrii.

Joachim Mettich w 1605 roku otrzymał tytuł barona, a jego syn Johann Joachim w 1633 roku hrabiego Rzeszy. W dniu 4 stycznia 1607 roku Joachim ustanowił tzw. seniorat. Oznaczało to, że cały majątek miał prawo dziedziczyć najstarszy przedstawiciel rodu. Kolejnymi po śmierci w 1612 roku Joachima Metticha seniorami i patronami kościoła w Niemysłowicach, i właścicielami tamtejszego folwarku byli : Johann Joachim (1612-1646) , Wolf Nikolaus (1646-1655), Karl Joachim (1655-1684), Johann Joachim (1684-1694), Johann Leopold (1694-1703), Ferdinand Max ( 1703-1743), Karl Joachim (1743-1748), Karl Christoph ( 1748-1780), Franz Karl (1780-1819), Karl von Mettich (1819-1825). Ten ostatni w 1821 roku rozwiązał seniorat. Związane to było z pogłębiającym się zadłużeniem majątku oraz potrzebą przekazaniem dóbr córkom - Annie i Marii. Zdecydowały się one je sprzedać. Kupujący zobowiązani byli w dalszym ciągu sprawować patronat nad kościołem w Niemysłowicach. Działo się tak aż do 1945 roku.

Niemysłowice w XVII I XVIII wieku

Protestantyzm w Niemysłowiach przez okres stu lat bardzo się umocnił.
Prawie wszyscy mieszkańcy stali się wyznawcami religii Lutra. Na początku XVII wieku zostali jednak wystawieni na ciężką próbę. Śląsk w tym okresie dostał się pod panowanie cesarza Ferdynanda II, gorliwego katolika i wroga protestantyzmu.

W 1620 roku wydał on zakaz wyznawania wiary protestanckiej, a w 1625 roku nakazał przekazanie kościołów protestanckich katolikom. W związku z oporem luteran i niechęcią wcielania tych nakazów w życie na ziemię prudnicką w 1629 roku cesarz wysłał kapitana La Mordima i jezuitę Cygnaeusa, którzy zmusili hrabiego Joachima Metticha do przejścia na katolicyzm.

To samo musieli zrobić jego poddani z Niemysłowic. Wobec stawiających opór zastosowano przymus fizyczny. W ten sposób na początku 1630 roku Niemysłowice stały się znów "katolickie".

Kroniki z tego okresu odnotowały w Niemysłowicach księdza Jerzego Tscheppe. Spokój jednak nie trwał długo. W 1655 roku Śląsk zaatakowali Szwedzi. Ci jako luteranie ponownie przywrócili dawną religię. Wielu wyznawców protestantyzmu symulowało wcześniej katolicyzm i teraz powróciło jawnie do swojej wiary.

Rozpoczyna się okres współistnienia obok siebie dwóch religii: protestanckiej i katolickiej.
W tym okresie parafia niemysłowicka traci niezależność.

Od 1663 roku decyzją władz kościelnych kościół w Niemysłowicach podlegał parafii w Ścinawie, a od 1666 roku w Rudziczce.
Swoje msze odprawiali tu między innymi następujący proboszczowie z Rudziczki : Franz Max Karol Sophner, Philipp Josef Anton Elsner, Valentin Franz Mändla, Jeremias Ignatius Lange, Christian Sebastian Bürgel, Gottfried Worst, Josef Raschdorf, Johann Karl Kaler, Tomas Graber, Anton Hoffman, Wilhelm Vogt, Friedrich Wilhelm Flassig.

Podczas wizytacji kościelnej w 1679 roku odnotowano, że w Niemysłowiach:
"piękny kościół nawiedzany jest przez niewielką ilość katolików. Liczni niekatolicy chodzą do niego tylko wtedy, gdy im się podoba. Wieś ta nie jest ani oziębła ani gorliwa - jaki pasterz taka trzoda. Tak proboszcz jak i dziedzic bowiem są obojętni i pozwalają, by młodzież pozostawała pod wpływem innowierców. (...) Opiekunami kościoła są: Mateusz Otte – protestant i Mateusz Rober - katolik".

Podczas kolejnej wizytacji w 1688 roku odnotowano, że Niemysłowice stanowią oddzielną parafię, w której święto związane z poświęceniem kościoła ma corocznie być obchodzone w pierwszą niedzielę po św. Urszuli (21 październik). Dodatkowo w protokole zaznaczono, że tylko jedna czwarta mieszkańców Niemysłowic jest katolikami.

Katolicy i luteranie korzystali wspólnie z kościoła. Msze święte dla katolików odprawiano co trzecią niedzielę, ale kazania wygłaszano w każdą niedzielę.

Podczas kolejnych wizytacji w 1697 roku oraz 1713 zauważano, że nie przybywa liczba katolików. Znaczna poprawa nastąpiła jednak już w roku 1720, kiedy aż 330 mieszkańców wsi spełniło powinności wielkanocne, odbyło spowiedź, pokutę i przyjęło eucharystię. Z tą chwilą wyraźną przewagę nie tylko w Niemysłowiach, ale i sąsiednich wsiach, zdobywają katolicy.

W związku z tym 1 stycznia 1738 roku biskup Filip Sinzendorf probostwo w Prudniku podniósł do rangi dekanatu i w jego obręb włączył Rudziczkę z Niemysłowiacami.

Na początku lat czterdziestych XVIII wieku nad Śląskiem zawisło kolejne widmo wojen.

Król pruski Fryderyk II w 1741 roku napadł na Śląsk. Wkrótce jego wojska obsadziły Prudnik i okoliczne wsie, w tym Niemysłowice.

Na prośbę protestantów pruski generał Gröben doręczył królowi w dniu 28 sierpnia 1742 roku memoriał, w którym wnioskował, aby kościół w Niemysłowicach odebrać katolikom i przekazać luteranom. Tylko stanowczy protest biskupa wrocławskiego sprawił, że katolicy zatrzymali świątynię.

Luteranie uzyskali wsparcie i pomoc króla, który przekazał środki na budowę zboru ewangelickiego w Szybowiach, któremu mieli podlegać wszyscy niemysłowiccy ewangelicy.

Niemysłowice w XIX wieku

Początek XIX wieku przyniósł Niemysłowicom kolejną wojnę.

Tym razem wieś splądrowały wojska napoleońskie oblegające twierdzę w Nysie w 1807 roku. Szczególnie dali się we znaki Wirtemberczycy znani z napadów rabunkowych i grabieży.

Po upadku Napoleona w 1815 r. dla Niemysłowic nastał czas spokoju. Wieś rozrastała się. Liczba mieszkańców przekroczyła na początku XIX wieku ponad 700 osób.

W 1830 roku zmienił się patron kościoła.

Jak wspomniano wcześniej, Anna i Maria von Mettich, córki Karla w 1829 roku sprzedały swoje zadłużone dobra generałowej Colomb. Ta z kolei właśnie w 1830 roku kupioną rok wcześniej Łąkę Prudnicką wraz z dobrami w Niemysłowicach, Chocimiu oraz folwarkiem Donnesmarck (tzw. "Spalony Dwór" znajdujący się przy drodze polnej pomiędzy Szybowicami i Łąka Prudnicką) sprzedała Johannowi Karlowi von Siedlnitzkiemu herbu Odrowąż.

Po jego śmierci w 1858 jego dobrami zarządzać mieli podniesieni w 1861 roku do stanu szlacheckiego synowie Johanna Karla pod nazwiskiem von Choltitz. Byli to Karl i Hermann, synowie z nie zalegalizowanego związku z kobietą z Moraw. Faktyczną władzę nad dobrami przejął Hermann. Był on oficerem. Zmarł w 1876 roku w wyniku odniesionych ran w wojnie francusko – pruskiej 1870/71. Po jego śmierci dobrami zarządzała jego żona Antonina z domu von Carlowitz.

Ostatnim zarządcą Łąki Prudnickiej i patronem kościoła w Niemysłowicach był syn Hermanna i Antoniny, również Hermann von Choltitz, starosta prudnicki w latach 1908-1919.

Niemysłowice pod rządami Johanna Karola von Siedlnitzkiego szybko się rozwijały.

Istniejący tu folwark przynosił znaczne dochody. W 1848 roku tutaj właśnie schronił się właściciel Łąki. Działo się to podczas wystąpień chłopów związanych z Wiosną Ludów. Otoczony przez uzbrojonych w widły, kosy, noże, cepy na swoim zamku w Łące Johann Karl zdołał zbiec właśnie do swojego folwarku w Niemysłowicach. Po kilkudniowym pobycie i uspokojeniu się sytuacji, powrócił na zamek i wcielił w życie reformy dotyczące zniesienia pańszczyzny, oczynszowania chłopów.

W II połowie XIX wieku w kronikach kościelnych z dobrej strony zapisał się ksiądz Wilhelm Vogt. Za jego rządów do kościoła dobudowano od południowej strony przedsionek z chórem oraz nad zakrystią drugi chór. W ten sposób zaradzono brakowi miejsc w kościele.

W 1851 roku zbudowano nowy ołtarz, przetopiono pochodzący z 1688r. dzwon. Ostatnim jego działaniem było przemalowanie wnętrza kościoła.

Przez cały wiek XIX katoliccy mieszkańcy Niemysłowic czynili starania, by we wsi powstała samodzielna parafia.

Prośby z lat 1797 i 1847 były przez władze kościelne odrzucone ze względu na brak księży.

Dopiero dzięki staraniom kanonika wrocławskiego księdza Friedricha Wilhelma Flassig’a, który w latach 1886 - 1894 pełnił obowiązki proboszcza w Rudziczce, 16 marca 1896 roku kardynał Jerzy Kopp ponowił utworzenie parafii w Niemysłowicach. W dokumencie Kurii Wrocławskiej można przeczytać, że siedzibą parafii jest wieś Niemysłowice, w jej skład wchodzi Włóczno i Włókno.

Patronat nad kościołem wraz z prawem przedstawiania każdorazowego proboszcza przysługuje właścicielowi majątku szlacheckiego w Łące Prudnickiej. Probostwo w Niemysłowicach należy do dekanatu w Prudniku. Proboszczowi wyznaczono roczne pobory w wysokości 1500 marek oraz wolne od opłat mieszkanie na plebani.

W związku z tym, że przy kościele nie istniała plebania, w latach 1896 - 1898 wybudowano plebanię i ostatecznie w 1898 roku Niemysłowice stały się ponownie samodzielną parafią.

Podsumowując wiek XIX warto przytoczyć za Feliksem Triestem kilka ciekawych danych statystycznych.

W 1855 roku Niemysłowice zamieszkiwało 848 osób.
W 1861 już 887. Z tego 654 osoby były katolikami a 233 ewangelikami.
We wsi istniały dwie osobne szkoły dla dzieci obu wyznań.
W szkole katolickiej 2 nauczycieli uczyło około 150 uczniów, a w ewangelickiej jeden około 30.

Były tu również:
4 budynki publiczne
124 prywatne domy
8 dużych zabudowań gospodarczych.

W 1888 roku dane informują nas, że wieś zamieszkuje już:
1090 mieszkańców, z czego 774 to katolicy, a 296 to ewangelicy.
Aż 1060 zadeklarowało posługiwanie się językiem niemieckim, a 20 innym (gwarą).

Grody plemienne na uboczu ugrupowań osadniczych.

2007-12-23T01:44:00.000-08:00

Główną przyczyna wysunięcia grodów na obrzeża ekumeny należałoby szukać nie tyle po stronie specyfiki krajobrazowej Karpat i Sudetów,ile w sferze uwarunkowań politycznych.Wiąże sie to w VIII - Xw z frontowym położeniem miejscowych ugrupowań osadniczych wobec zagrożeń z południa.Mieszkańcy dzisiejszej Słowacji,Śląska i Małopolski byli ciągle od VIw poddawani presji militarnej silniejszej i grozniejszej w skutkach bardziej niz ludność środkowej czy północnej Polski.Jeszcze do końca VIIIw ludność gospodarująca w obniżeniach śródgórskich oraz na ziemiach na północ od Karpat i Sudetów była narazona na obecność groznych sąsiadów jakimi byli Awarowie.W dorzeczu górnej Odry na Śląsku Opawskim zostały ujawnione świadectwa ekspansji militarnej państwa morawskiego (po 870r.)Przedmioty pochodzenia morawskiego znamy także z Małopolski i Dolnego Śląska.No i oczywiście nie nalezy zapomniec o nowej fali stepowców przybyłych tutaj pod koniec IXw-Magyarach.W zaistniałych warunkach myśl obrona nie mogła byc inaczej nastawiona jak na defensywe.Dlatego wznoszenie grodów odbywało sie na pograniczach a nie w centralnych partiach obszarów stale zamieszkałych.Grody plemienne zakładano w obrebie puszczy albo w bezpośrednim z nia kontakcie.Tego rodzaju pozycja terenowa prawie wszystkich grodów karpackich świadczy o checi osiągniecia 3 celów: - dążono do zapewnenia w obrebie wałów schronienia dość dużej liczby ludzi wraz z inwentarzem - zachowywano w tym miejscu szanse ucieczki w głąb puszczy w razie upadku umocnien - poszerzano możliwości aktywnej defensywy w warunkach przewagi militarnej przeciwnika. Niemal wszystkie grody plemienne instalowano na krawędziach ekumeny.Jak liczna była faktycznie grupa autentycznych siedzib przywódców szczepowych?Czy pełniły od poczatku swojej egzystencji role punktów ruchu oporu? W 2 poł.X i pierwszych dekadach XIw pojedyncze grody plemienne zaczęły zanikac z mapy Małopolski i Śląska.Młode grody powstają w punktach eksponowanych,ale w krajobrazie otwartym ,smielej wkraczają na odsłoniętą przestrzen gdzie opanowują kluczowe pozycje nie na zewnątrz lecz w obrębie strefy zasiedlanej.Analogiczne gruntowne zmiany zaszły w omawianym okresie w rejonie Płaskowyżu Głubczyckiego gdzie państwowe grody w Raciborzu i Kożlu zostały bezposrednio rozlokowane w dolinie Odry. Bazowałem na artykule prof.dr hab.Parczewskiego